روزهای آفتابی، شب های پُرستاره

 

حتماً تا به حال برایتان پیش آمده که جو گیر شده و قولی به فردی داده باشید که بعداً بفهمید اصلاً تمایلی ندارید به آن عمل کنید. حالا یا خارج از حد تواناییتان است یا انجامش به نفعتان نیست و یا خیلی ساده حوصله انجامش را ندارید. سوال من این است در چنین مواردی عکس العملتان چیست؟

آیا جزو گروهی هستید که فارغ از زن یا مرد بودن، صرف اینکه قولی داده اید مردانه روی حرفتان می ایستید؟ یا خیلی راحت خودتان را به کوچه علی چپ می زنید – انگار نه خانی آمده و نه خانی رفته؟ (البته گروه سومی هم وجود دارند که دقیقاً از زمانی که دهانشان را باز می کنند خوب می دانند به قولی که در شرف دادنش هستند عمل نخواهند کرد و صرفاً قولی می دهند تا بتوانند امتیازی از طرف مقابل بگیرند – اصولاً چون این گروه را جزء ابناء بشر (!) حساب نمی کنم در موردشان هم بحثی ندارم).

اگر بخواهم منصفانه در مورد خودم حرف بزنم، اعتراف می کنم که جزو اقلیت اول هستم. فکر می کنم با توجه به اینکه زبان و دهان جزو اعضاء شریف بدن هستند، وقتی حرفی می زنم باید روی آن بایستم ولو اینکه عواقب آن چندان به نفعم نباشد. خیلی وقت ها بابت این قضیه شدیداً ضرر کرده ام یا متحمل زحمت زیاد شده ام. ولی در نهایت وقتی به گذشته نگاه می کنم از این نظر به خودم می بالم. چون آدمی هستم که دیگران قولم را می پذیرند.

سوال دوم: تا به حال چند بار قربانی آدم هایی شده اید که قولی به شما داده اند و زمانی که موعد وفای به عهد رسیده خودشان را طوری به آن راه زده اند که از یادآوری قضیه چشم پوشیده اید؟

این بار هم اگر بخواهم منصفانه حرف بزنم، اعتراف می کنم که صدها بار این اتفاق برایم افتاده است. می پرسید چرا اعتماد می کنم؟ پاسخ روشن است چون تحت هر شرایطی طرف را با خودم مقایسه می کنم! و وقتی به قولش عمل نمی کند حسابی دود از کله ام بلند می شود و تا چند روز در همین حالت باقی می مانم.

آخه برادر من! خواهر من! چرا قول بیخود به دیگران می دهی؟ چرا کوچک ترین احترامی برای زبان و دهانت قائل نیستی؟ چرا شخصیت طرف مقابلت را دست کم می گیری؟ حالا اگر آدمی هستی که مثل من دائم جوگیر می شوی و قول های سخت سخت به این و آن می دهی و البته برخلاف من جنمش را نداری روی حرفت بایستی حداقل آن قدر مرد باش که عذرخواهی کنی و بگویی نمی توانم! به خدا این کار شخصیتت را کم و زیاد نمی کند. دست کم نه بیشتر از زمانی که خودت را به آن راه می زنی....

از ما گفتن بود. نمی گویم ممکن است یک روز به تیر غیب دچار شوی. ولی مطمئن باش دست بالای دست بسیار است!

 

|چهارشنبه ٩ فروردین ۱۳٩۱| ٩:٥٩ ‎ب.ظ|نازنین| نظرات ()