روزهای آفتابی، شب های پُرستاره

 

بچه که بودیم راحت دارایی های کوچکمان را با یکدیگر قسمت می کردیم. وقتی  دعوایمان میشد و قهر می کردیم آنها را دوباره پس می گرفتیم.

کاش حالا که بزرگ تر شده ایم می توانستیم لحظه ها، حرف ها و خنده های بی غل و غشمان را پس بگیریم از اویی که ارزشی برای حساس بودن و غرورمان قائل نیست، اویی که راحت قضاوت می کند بی آنکه واقعیت را دریافته باشد. همه را پس بگیریم آنقدر که در یاد و ذهن کوچکش حتی سایه ای از ما برجای نمانَد.

 

|پنجشنبه ٢٤ فروردین ۱۳٩۱| ٢:٤٠ ‎ب.ظ|نازنین| نظرات ()