روزهای آفتابی، شب های پُرستاره

یه سوال دارم ازتون. شما وقتی کسی میاد خونتون بهش سلام نمی کنید؟ اگه به کسی سلام کردین و جواب سلامتون رو نداد چه فکری می کنید راجع بهش؟ تربیت و شعورش رو زیر سوال نمی برید؟ اگه کسی نظرش رو در موردتون گفت – در حالی که خودتون ازش خواستین یا بهش اجازه شو دادین – لالمونی می گیرید و همین طوری بهش زل می زنید؟

این کارا رو می کنید یا نه؟!

پس چرا وقتی یه نفر وقتش رو می ذاره و مطالب وبلاگتون رو می خونه به خودتون زحمت جواب دادن نمی دین؟ اگه این کار کلاس داره بگید ما هم همین کارو بکنیم! شمایی که تعداد کامنتاتون به اندازه انگشتای یه دست هم نمیشه نمی تونید ادعا کنید که وقت ندارید! به نظر من چیزی که ندارید تربیته. پس خواهش می کنم دیگه کامنت نذارید که چه کار کنم تعداد بازدید کننده های وبم زیاد بشه یا گله نکنید که چرا به وبلاگم سر نمی زنی؟ به جای اون یه سری به خودتون بزنید و سعی کنید واسه بقیه ارزش و احترام قائل بشید!

 

|یکشنبه ٥ آبان ۱۳٩٢| ٢:٥٦ ‎ب.ظ|نازنین| نظرات ()